-
DI MEOLA / MCLAUGHLIN / DE LUCIA - Saturday Night In San Francisco (180g)
Nie ma chyba entuzjasty muzyki gitarowej, który nie znałby legendarnego i często wznawianego albumu "Friday Night in San Francisoco". Trzej wirtuozi gitary grają na żywo i z oszałamiającą jakością akustyczną. Mało kto wie, że w następną sobotę odbyły się jeszcze dwa koncerty w tym samym składzie, które również zostały zarejestrowane, ale na których zagrano niemal zupełnie inny set. Jeszcze w 1980 roku powstał master z tych dwóch koncertów z niezliczonymi cięciami, ale nigdy nie został wydany.
To kierownictwo Ala Di Meoli przypomniało sobie później, że ta taśma wciąż istnieje. Ale nawet po wstępnych poszukiwaniach pojawiło się rozczarowanie. Master nie był odpowiednio przechowywany i nie nadawał się do użytku. Ale Abey Fonn, producent z Impex Records w USA, nie zniechęcił się tym. Pomimo wszystkich przeszkód, to co można było usłyszeć na taśmach było po prostu zbyt dobre. Jedno stało się jasne: "Saturday Night" było jeszcze lepsze niż legendarny "Friday".
Zamiast korzystać z kiepsko zachowanego masteru, Fonn sięgnął po analogowe, 16-ścieżkowe nagrania z koncertów. Te również nie były w najlepszym stanie, ale można je było przetworzyć w Skywalker Sound w Marine County w Kalifornii. Następnym zadaniem było stworzenie miksu z dwóch koncertów. Zatrudniono do tego Katsu Naito i Roya Hendricksona. Ten pierwszy miał już za sobą edycję "Friday Night in San Francisco" i wciąż dokładnie wiedział, na co zwracał uwagę ponad 40 lat temu. Pod względem artystycznym decydujący był osąd Ala di Meoli. Perfekcjonista po prostu nie lubi błędów, podczas gdy John McLaughlin postrzega je bardziej jako część atmosfery na żywo.
Nowy miks został wysłany do Berniego Grundmana, który wyprodukował dwa różne cięcia lakieru. Jeden z technologią tranzystorową w systemie cięcia, a drugi z technologią lampową. Ponieważ Impex już wcześniej wybrał czysto analogową ścieżkę produkcji do tego momentu, trudno się dziwić, że wersja lampowa brzmiała bardziej "poprawnie".
Okładka LP musiała być fioletowa na prośbę Ala di Meoli. Instrukcja z notami przewodnimi autorstwa Charlesa L. Granate'a zawiera wcześniej niepublikowane zdjęcia.
180 gramowy LP został wytłoczony z prędkością 33,1/3 rpm przez RTI w Los Angeles.
Uwaga na marginesie: tylko wersja Impex tego wydania została wyprodukowana czysto analogowo i została zmasterowana bez pośredniej digitalizacji. Nalegali na absolutną jakość i dlatego cięli z dużą dynamiką. Druga strona LP zawiera zatem tylko dwa utwory, podczas gdy inni byli gotowi ograniczyć dynamikę, aby pomieścić trzy.
Zalecamy użycie środka czyszczącego "L'Art du Son" do czyszczenia winyli na mokro. Nawet nowe płyty z wysokiej jakości produkcji ponownie na tym skorzystają.
Skład
Ali Di Meola, John McLaughlin, Paco De Lucia - gitara
Tytuł
Strona A Strona B
1. Bill Graham Introduction 0:29 El Panuelo 8:02
2. Splendido Sundance 7:07 Meeting Of The Spirits 13:33
3. jedno słowo 5:42
4. trylogia suite 6:26
5. Monasterio De Sal 5:07
Technika
Producent - Abey Fonn