Audiophile Neuheiten | Vinyl & SACD Highlights 2025 |

Nowe wydania

Vince Guaraldi Trio - A Charlie Brown Christmas

Prawdopodobnie najfajniejszy świąteczny album w historii: "A Charlie Brown Christmas"! Ścieżka dźwiękowa Vince Guaraldi Trio do filmu "The Peanuts - Merry Christmas" została po raz pierwszy wydana przez Fantasy Records w grudniu 1965 roku. Oprócz kompozycji Guaraldiego, album zawiera również kilka jazzowych interpretacji tradycyjnych piosenek świątecznych. "A Charlie Brown Christmas" cieszy się niesłabnącą popularnością: ścieżka dźwiękowa jest stałym elementem amerykańskiej listy przebojów Billboard od 2009 roku i do tej pory sprzedała się w ponad pięciu milionach egzemplarzy!

War - Greatest Hits

Słuchajcie fani funku, największe przeboje War są gotowe, aby ożywić wasz pokój odsłuchowy w swojej najlepiej brzmiącej wersji! Nagrodzona platyną i pełna wielkich hitów, takich jak "Why Can't We Be Friends", "Slippin' into Darkness", "Low Rider" i "Cisco Kid", ta kompilacja, wydana w 1976 roku, ożywia muzykę jednego z najpopularniejszych zespołów funk/rock/soul lat 70-tych. Czysty, zrównoważony i szczegółowy dźwięk, reedycja Analogue Productions przenosi groove do Twojego domu.

Heart - Dreamboat Annie

Przełomowy debiutancki album Heart, "Dreamboat Annie", jest często rozpatrywany w kontekście zespołu prowadzonego przez kobiety - w czasach, gdy mężczyźni nie chcieli kojarzyć kobiet z muzyką rockową. Ann i Nancy Wilson stały praktycznie same w zdominowanej przez testosteron, komercyjnej erze, a mimo to wydały longplay, którego atrakcyjność, zasięg i kunszt były na najwyższym poziomie i należy je szanować za samą jakość!

James Brown - Sex Machine

Prawdziwy funkowy potwór: James Brown i jego zespół zapewniają elektryzujący występ z "Sex Machine", który został uznany przez Rolling Stone za jeden z 500 najlepszych albumów wszech czasów! Nic dziwnego: "Mr Dynamite" daje z siebie wszystko i jeszcze więcej na tym arcydziele z 1970 roku! "Sex Machine" przełamuje granice, wywołuje pot, jest porywający i pełen emocji. Po prostu chce się rzucić wszystko i tańczyć... Pierwotnie sprzedawany jako album koncertowy, "Sex Machine" zawiera sześć utworów, które zostały nagrane w studiu, a następnie uzupełnione nagranymi odgłosami publiczności i pogłosem.

Emerson, Lake & Palmer - Emerson, Lake & Palmer

"Supergrupy" istniały przed założeniem Emerson, Lake & Palmer w 1970 roku, a wiele z nich pojawiło się później. Jednak niewiele z nich mogło dorównać brytyjskiemu trio i ich unikalnemu połączeniu wirtuozerii, wizji i energii. ELP nadal wywiera wpływ na wielu muzyków, a ich debiutancki album z własnym tytułem wciąż jest imponującym świadectwem kreatywnej wyobraźni, dramatycznego pisania piosenek i muzycznego mistrzostwa ponad pięć dekad po jego oryginalnym wydaniu!

Emerson, Lake & Palmer - Tarkus

"Supergrupy" istniały przed założeniem Emerson, Lake & Palmer w 1970 roku, a wiele z nich pojawiło się później. Ale niewiele z nich, jeśli w ogóle, mogło się równać z brytyjskim trio i ich unikalnym połączeniem wirtuozerii, wizji i energii. "Tarkus" to prawdopodobnie jedyny album, który łączy w sobie luminarza jazzu Dave'a Brubecka, rosyjskiego kompozytora Siergieja Prokofiewa, utalentowanego inżyniera dźwięku Eddy'ego Offorda, argentyńskiego kompozytora Alberto Ginasterę, amerykańskiego muzycznego kameleona Franka Zappę i geniusza kompozycji Johanna Sebastiana Bacha.

Stevie Nicks - Bella Donna [Ultradisc One Step LP]

Stevie Nicks miała wiele do udowodnienia, kiedy po raz pierwszy wystąpiła solo i nagrała "Bella Donna". Chociaż odniosła ogromny sukces z Fleetwood Mac, wokalistka często pozostawała w cieniu innych członków zespołu - podejście grupy oznaczało, że nie mogła naprawdę ugruntować swojej pozycji jako autorka piosenek. Miało się to zmienić na dobre wraz z "Bella Donna": Publiczność entuzjastycznie przyjęła jej solowy debiut, album osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów i sprzedał się w ponad czterech milionach egzemplarzy! To sprawia, że "Bella Donna" odniosła większy sukces w USA niż jakikolwiek inny album Fleetwood Mac - z wyjątkiem "Rumours".

The Doobie Brothers - Toulouse Street

Chociaż "Toulouse Street" był drugim albumem The Doobie Brothers, zespół lubił określać go jako swój faktyczny debiut: po wydaniu pierwszego albumu z 1971 roku, Pat Simmons (wokal, gitara), Tom Johnston (wokal, gitara) i "Little" John Hartman (perkusja, instrumenty perkusyjne) przyznali, że pospieszyli się z produkcją tego albumu. "Toulouse Street" został wyprodukowany rok później i w znacznie bardziej sprzyjających okolicznościach: Album wprowadził nowego basistę Tirana Portera i dodatkowego perkusistę Michaela Hossaka, z którym ustalono charakterystyczne brzmienie zespołu z dwoma perkusistami.

The Doobie Brothers - Minute by Minute

"Minute By Minute" uratował zespół The Doobie Brothers, który był bliski rozpadu. Album, wydany 1 grudnia 1978 roku, powstał w czasie, gdy sekstet - w składzie Patrick Simmons (gitara, wokal), Michael McDonald (klawisze, wokal), Jeffrey "Skunk" Baxter (gitara), Tiran Porter (bas, wokal); John Hartman i Keith Knudsen (perkusja) - przeżywał kryzys twórczy. Jednak nagranie wyprodukowane przez Teda Templemana w Warner Bros.

Van Halen - Diver Down

Wyczerpujący harmonogram tras koncertowych Van Halen - w połączeniu z produkcją czterech płyt długogrających w ciągu czterech lat - skłonił amerykański zespół rockowy do zrobienia sobie przerwy. Przerwa nie trwała jednak długo. Wokalista David Lee Roth uznał, że zapotrzebowanie wytwórni na nową muzykę można zaspokoić wykonując cover "Dancing In The Street" Marthy & The Vandellas i wydając go jako singiel. Gitarzysta Eddie Van Halen, który nie tylko chciał skopiować utwór innego artysty, ale go przekształcić, zasugerował "(Oh) Pretty Woman" Roya Orbisona, gdy nie mógł wymyślić odpowiedniego riffu do piosenki Motown.

Saint-Saëns - Symfonia nr 3 (Symfonia organowa)

Valérie Milot, znana z "wymyślenia na nowo" harfy i odkrycia mocy i barw tonalnych instrumentu, stworzyła dyskografię obejmującą ponad 30 nagrań i otrzymała wiele prestiżowych nagród, w tym Prix d'Europe 2008 - jako pierwsza harfistka od prawie wieku. Po ukończeniu studiów magisterskich u Caroline Lizotte, ukończyła konserwatorium "z wielkim wyróżnieniem" i kontynuowała naukę u Rity Costanzi w Nowym Jorku.

Valérie Milot - Nebulae

Valérie Milot, ceniona za "wynalezienie na nowo" harfy i odkrycie mocy i barw tonalnych instrumentu, ma w swojej dyskografii ponad 30 nagrań i otrzymała wiele prestiżowych nagród, w tym Prix d'Europe 2008 - jako pierwsza harfistka od prawie wieku. Po ukończeniu studiów magisterskich u Caroline Lizotte, ukończyła konserwatorium "z wielkim wyróżnieniem" i kontynuowała naukę u Rity Costanzi w Nowym Jorku.

FAVO 3 - Todo Cambia

Zwycięzca German Jazz Award 2023 Volker Holly Schlott od dawna jest instytucją na niemieckiej scenie muzycznej. Jednym z najbardziej znanych projektów tego zapracowanego multiinstrumentalisty, kompozytora, aranżera i producenta, który współpracował m.in. z Chaką Khan, Udo Lindenbergiem i Jocelyn B. Smith, jest "Favo" - współpraca z uznanym klarnecistą basowym Falko Breitkreuzem. Kiedy dołącza do nich belgijski wokalista Sander De Winne, są znani jako "Favo 3".

Cannonball Adderley With Bill Evans - Know What I Mean?

Cannonball Adderley i Bill Evans grali już razem z sekstetem Milesa Davisa na "Kind Of Blue", a także na nagraniach Adderleya "Portrait Of Cannonball" i "Jump For Joy". Podczas nagrywania "Know What I Mean?" do genialnego saksofonisty altowego i równie genialnego pianisty i aranżera dołączyli Percy Heath (bas) i Connie Kay (perkusja) - sekcja rytmiczna Modern Jazz Quartet - oraz producent Orrin Keepnews w Bell Sound Studio w Nowym Jorku.

Bill Evans - New Jazz Conceptions [Mono]

We wrześniu 1956 roku 27-letni pianista Bill Evans po cichu nagrał swój debiutancki album "New Jazz Conceptions" - odważne oświadczenie muzyka, który był jeszcze w dużej mierze nieznany: Miles Davis jeszcze do niego nie zadzwonił, a większość słuchaczy nie miała pojęcia, czego się spodziewać po Evansie. Słuchając tego albumu dzisiaj, można już rozpoznać geniusz, który miał zmienić kształt nowoczesnego fortepianu jazzowego w tamtym czasie. Na "New Jazz Conceptions" introspektywny dotyk Evansa, jego śmiałość harmoniczna i wrażliwość rytmiczna były już w pełni rozwinięte.

Count Basie & Oscar Peterson - 'Satch' i 'Josh'

Producent Norman Granz był czasami przytłoczony ilością swoich projektów nagraniowych: 2 grudnia 1974 roku nagrał cały album w Group IV Recording Studios w Hollywood w Los Angeles, łącząc pianistów Counta Basiego i Oscara Petersona w kwintet rytmiczny, wraz z Freddiem Greenem (gitara), Rayem Brownem (bas) i Louie Bellsonem (perkusja). Nikt nie mógł wtedy przypuszczać, że ta wyjątkowa kombinacja ostatecznie doprowadzi do powstania pięciu albumów.

Sarah Vaughan - Crazy and Mixed Up

"Crazy And Mixed Up", studyjny album amerykańskiej muzyk Sarah Vaughan z 1982 roku, był nominowany do nagrody Grammy w kategorii Best Female Jazz Vocal Performance. The Penguin Guide to Jazz Recordings uznaje "Crazy And Mixed Up" za prawdopodobnie najlepszy album Sarah Vaughan nagrany dla wytwórni Pablo Records. Nagrany 1 i 2 marca 1982 roku z Rolandem Hanną (fortepian), Joe Passem (gitara), Andym Simpkinsem (bas) i Haroldem Jonesem (perkusja), album łączy nienaganne frazowanie Vaughan z innowacyjnymi, przekraczającymi granice aranżacjami jazzowymi.

Miles Davis - Kind of Blue (poprawiona prędkość)

"Kind Of Blue" Milesa Davisa to najlepiej sprzedający się album jazzowy wszech czasów - pięcioutworowe arcydzieło pełne melancholijnych nastrojów i melodii oraz album, który można znaleźć na wszystkich listach "Best Of" i został włączony do wszystkich "Hall of Fames". Przełomowe nagranie miało jednak mały problem, o którym twórcy studia i wytwórni nigdy nie poinformowali "świata zewnętrznego" i który pozostał praktycznie niezauważony przez melomanów i ekspertów: silnik 3-ścieżkowego urządzenia nagrywającego w studiu działał zbyt wolno w dniu pierwszej sesji nagraniowej albumu.

Ray Charles - The Genius Sings The Blues [Mono]

Słowo "genialny" nawet nie zaczyna opisywać wspaniałości "The Genius Sings The Blues" z 1961 roku. Album składa się z tuzina piosenek nagranych przez Raya Charlesa w latach 1952-1960 i został wydany przez Atlantic Records w 1961 roku, aby przeciwdziałać przejściu piosenkarza do konkurencyjnej wytwórni ABC Paramount. Atlantic początkowo nie docenił faktu, że album zawierał wiele najlepszych piosenek Raya Charlesa, wszystkie połączone bluesowymi emocjami i poruszającymi aranżacjami.

Foreigner - Head Games

Platynowy marsz triumfalny Foreigner był kontynuowany przez "Head Games", trzeci album zespołu. Piosenki takie jak "Dirty White Boy", "Women" i utwór tytułowy, które zostały stworzone dla radia, utrzymały supergrupę na szczycie areny rockowej w latach 80-tych. Zaledwie cztery miesiące po premierze album pokrył się platyną za sprzedaż miliona egzemplarzy, a od tego czasu "Head Games" osiągnął status pięciokrotnej (!) platyny.

Lorin Maazel & Vienna Philharmonic Orchestra - Sibelius: Symfonia nr 1 / Suita Karelska

Jean Sibelius jest uważany za jednego z najważniejszych fińskich kompozytorów i jest jednym z niewielu, którzy stali się sławni poza granicami swojej ojczyzny. W krajach niemieckojęzycznych najbardziej znany jest z "Koncertu skrzypcowego d-moll op. 47" i poematów symfonicznych, w których wykorzystał między innymi motywy z fińskich legend i mitologii. "Symfonia nr 1 e-moll, op. 39" została skomponowana w 1899 roku, a jej premiera odbyła się 26 kwietnia tego samego roku przez Orkiestrę Filharmonii Helsińskiej pod dyrekcją kompozytora. Niestety oryginalna wersja utworu nie zachowała się.

Wilhelm Backhaus / Karl Böhm & Vienna Philharmonic Orchestra - Brahms: Koncert fortepianowy nr 2

Wilhelm Backhaus (1884-1969) jest uważany za jednego z najważniejszych niemieckich pianistów ubiegłego wieku. Miał 83 lata, gdy ten wybitny koncert fortepianowy Brahmsa został nagrany w kwietniu 1967 roku z dyrygentem Karlem Böhmem i Wiedeńską Orkiestrą Filharmoniczną w legendarnej Sofiensaal w Wiedniu. "Classics Today" trafnie ocenia wartość oryginalnego nagrania Decca: "Böhm był w szczególnie szczęśliwej fazie swojej długiej kariery, a Wiedeńscy Filharmonicy grali z tym szczególnym połączeniem ciepła i bezwysiłkowej precyzji, która tak łatwo może przerodzić się w niedbałość pod mniej zdyscyplinowanym dyrygentem.

Van Halen - 1984

Ilustracja Margo Nahas przedstawiająca płaczącego anioła z papierosem w dłoni - mieszanka sacrum i buntu - jest regularnie wybierana jedną ze 100 najlepszych okładek albumów wszech czasów i podsumowuje estetykę ostatniego albumu Van Halen z wokalistą Davidem Lee Rothem: "1984" jest potężny i chwytliwy, efektowny i błyszczący, burzliwy i ciężki, dziki i pirotechniczny! Od pierwszych nut klimatycznego utworu tytułowego, David Lee Roth (wokal), Eddie Van Halen (gitara), Michael Anthony (bas) i Alex Van Halen (perkusja) idą pełną parą, aż album kończy się burzliwym "House Of Pain".

Paquito D'Rivera - Portraits of Cuba

"Portraits Of Cuba" odzwierciedla muzyczną podróż Paquito D'Rivery - unikalną mieszankę kubańskiej muzyki i jazzu, która potwierdza zarówno korzenie artysty, jak i jego miłość do amerykańskiej formy sztuki. Wykraczając daleko poza sferę muzyki pop, album jest hołdem złożonym przez tego niezwykłego muzyka jazzowego trwałemu dziedzictwu Kuby. "Portraits Of Cuba" - pięknie zaaranżowany przez aranżera i dyrygenta Carlosa Franzettiego i bezbłędnie wykonany przez D'Riverę i osiemnastu doświadczonych muzyków - został nagrany na żywo i bez overdubbingu w St Peter's Episcopal Church w Nowym Jorku w ciągu dwóch dni w lutym 1996 roku.

Kenny Rankin - Because of You [One-Step]

Muzyczna podróż Kenny'ego Rankina rozpoczęła się w Nowym Jorku: zaczął grać na gitarze w wieku 21 lat, a sześć miesięcy później był już w studiu z Bobem Dylanem, grając na gitarze rytmicznej na "Bringin' It All Back Home". Dzięki albumowi "Because Of You", wydanemu 28 października 1991 r. przez Chesky Records, wszechstronny amerykański piosenkarz, którego talent nie znał granic, stworzył trwały pomnik dla siebie. Rankin miał niesamowity głos, który legendarny saksofonista jazzowy Stan Getz opisał jako "róg z biciem serca".

Marta Gómez - Cantos de Agua Dulce

Kolumbijska piosenkarka i autorka tekstów Marta Gómez stała się autorytetem w dziedzinie muzyki latynoamerykańskiej. Po otrzymaniu stypendium za wybitne osiągnięcia ukończyła z wyróżnieniem Berklee College of Music. Była nominowana do Latin Billboard Music Awards 2004 w kategorii "Latin Jazz Album of the Year" - w roku, w którym wydała swój przełomowy album "Cantos De Agua Dulce" w Chesky Records, czyniąc ją jednym z najbardziej poetyckich głosów w Ameryce Łacińskiej.

David Johansen i Harry Smiths

Wydany w 2000 roku przez prestiżową wytwórnię Chesky Records, "David Johansen And The Harry Smiths" - folkowo-bluesowy projekt legendarnego byłego wokalisty niezwykle wpływowego New York Dolls - to wyjątkowy album, zainspirowany sceną folkową, która rozwinęła się w klubach Nowego Jorku pod koniec lat 90-tych. Zainspirowany wydaną w 1997 roku reedycją "Anthology Of American Folk Music", kompilacji nagrań country i bluesa z lat 20. i 30. autorstwa muzykologa Harry'ego Everetta Smitha, Johansen nazwał swój zespół "The Harry Smiths" i nagrał utwory z antologii lub utwory nią inspirowane i zagrał je na żywo.

Ella Fitzgerald - Live in Helsinki 1963/1965 [Mono]

W 1960 roku Ella Fitzgerald kupiła dom w Kopenhadze. Może wydawać się zaskakujące, że ktoś urodzony w Wirginii wybrał Danię z jej lodowatymi zimami. W rzeczywistości było w tym coś szalonego, ponieważ po raz kolejny była zakochana. Tym razem mężczyzna był Szwedem. Ale łańcuch wydarzeń nie był przypadkowy: Norman Granz, jej mentor, przyjaciel i producent, postanowił opuścić USA i przenieść się do Szwajcarii mniej więcej w tym samym czasie. Był zmęczony walką w kraju charakteryzującym się rasizmem, uwikłanym w zimną wojnę i polityczne polowania na czarownice.

John Coltrane - Live in Finland 1961/1962 [Mono]

John Coltrane nie był samotnikiem. Niestrudzony pracownik, nieustannie starał się uczyć od innych i budować z nimi symbiotyczne relacje. Zanim zagrał, słuchał. Lata 50. były dla niego olśniewające i decydujące: występował z Johnnym Hodgesem z orkiestry Ellingtona, pracował z zespołem Dizzy'ego Gillespie, poznał Charliego Parkera i Buda Powella. Następnie poznał Milesa Davisa. Coltrane kontynuował swoje poszukiwania.

Bernhard Haitink & London Philharmonic Orchestra - Szostakowicz: Symfonia nr 4

Zmarły w 2021 roku dyrygent Bernard Haitink był prawdziwym dyrygentem stulecia. Urodził się w Holandii, studiował w Konserwatorium w Amsterdamie i początkowo grał jako skrzypek w różnych orkiestrach. W latach 1954 i 1955 uczył się dyrygentury pod kierunkiem Ferdinanda Leitnera, a w 1961 r. został mianowany głównym dyrygentem Concertgebouw Orchestra. W 1967 roku został mianowany pierwszym dyrygentem London Philharmonic Orchestra. Inne stanowiska obejmowały Royal Opera House w Londynie, Boston Symphony Orchestra, Staatskapelle Dresden i Chicago Symphony Orchestra.

Bernhard Haitink & London Philharmonic Orchestra - Szostakowicz: Symfonia nr 10

"Symfonia nr 10" Szostakowicza została skomponowana rok po śmierci Stalina i stała się symbolem artystycznej liberalizacji w twórczości rosyjskiego kompozytora. Symfonia nr 15", jego ostatnia symfonia, charakteryzuje się ciekawymi cytatami z różnych dzieł. Haitink, który ukończył cały cykl symfoniczny kompozytora, ożywia światopogląd obu dzieł dzięki swojej wyjątkowej perspektywie i skrupulatnemu zespołowi. Dyrygent Bernard Haitink, który zmarł w 2021 roku, był prawdziwym dyrygentem stulecia.

Diana Krall - The Look of Love

Po zdobyciu przez Dianę Krall nagrody Grammy za najlepsze wokalne nagranie jazzowe roku 1999 za płytę "When I Look In Your Eyes", kanadyjska muzyk nagrała album, który do dziś uważany jest za jej najlepszy: "The Look Of Love" - wspaniałą, filmową kolekcję ballad i wielkich przebojów bossa novy. Po części dzięki udziałowi Londyńskiej Orkiestry Symfonicznej pod batutą legendarnego Clausa Ogermana, "The Look Of Love" przywodzi na myśl niektóre z najsłynniejszych albumów Franka Sinatry - skojarzenia z "In the Wee Small Hours" i "Only The Lonely" są nieuniknione: eleganckie solówki fortepianowe, styl wokalny, humor...

Stan Getz - Getz Au Go Go

Wspaniały album live: "Getz Au Go Go" został nagrany podczas dwóch wieczorów w Nowym Jorku: 22 maja 1964 roku w Café Au Go Go w Greenwich Village i 9 października 1964 roku w Carnegie Hall. Album, wyprodukowany przez Creeda Taylora, został wydany przez Verve w połowie grudnia 1964 roku - zaledwie dwa miesiące po ogromnym sukcesie Astrud Gilberto z "The Girl From Ipanema". Nie było zbyt zaskakujące, że "Getz Au Go Go" natychmiast wszedł do pierwszej piątki list przebojów pop, ponieważ program tych dwóch koncertów nie składał się z utworów z brazylijskim klimatem i rytmami, ale raczej wielka Astrud zaśpiewała serię utworów, których styl był bardziej zbliżony do gatunków północnoamerykańskich.

Nina Simone in Concert

Trzy niezapomniane wieczory: "Nina Simone In Concert" został nagrany 21 marca oraz 1 i 6 kwietnia 1964 roku w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Album, wyprodukowany przez Hala Mooneya, został wydany w tym samym roku przez wytwórnię Philips. Album wyznaczył początek muzyki Simone wyraźnie zorientowanej na prawa obywatelskie, w której włączyła przesłania do swoich występów. Wyraźnie polityczna piosenka "Mississippi Goddamn" została wydana jako singiel.

Sonny Rollins - East Broadway Run Down

Prawdziwy kamień milowy: "East Broadway Run Down" Sonny'ego Rollinsa został nagrany 9 maja 1966 roku w Van Gelder Studio w Englewood Cliffs w New Jersey i wydany w styczniu 1967 roku przez Impulse! wydany w styczniu 1967 roku. Według The New Grove Dictionary of Jazz, album, wyprodukowany przez Boba Thiele, reprezentuje jeden z najbardziej niezwykłych eksperymentów Rollinsa z free jazzem i ilustruje "maksymalną ekspansję, w której zintegrował elementy hałasu w swojej grze".

Andreas Scholl & Edin Karamazov - In Darkness

Joe Zawinul - Zawinul

Roland Kirk - The Inflated Tear

Eddie Harris - Elektryzujący Eddie Harris